keer bekekenspacer home icon spacer home icon

Gepost op : maandag 18 juni 2012 : Friesland... een bijzondere ervaring

Zeilen in Friesland is altijd een bijzondere ervaring. Niet alleen omdat het vaargebied bijna oneindig groot is, maar gewoon omdat het landschap danig verschilt van het vertrouwde België.

Je vaart langs ontelbare sloten en greppels, over kleine kanalen en meren. Je ziet meer water dan land. Het ene meer is ontstaan via turfwinning, het andere bestond van nature. De stilte van de natuur, de vogels, de wind die zacht waait door de bomen. Een mens zou zowaar vergeten dat er zoiets bestaat als stress. Wie hip wil zijn, noemt zich vandaag adhd’er. Het is een fenomeen dat niet voorkomt in de zeilerij.

Het landschap verrast, ook al trekken we met de club nu al zo’n 15 jaar naar het noorden van Nederland. De schepen varen hoger dan de wei, de koeien grazen in de diepte, grote en kleine windmolens zorgen ervoor dat het land droog blijft. De ooievaar is er zo alledaags als de tortelduif. De Friese paarden, gitzwart en met langharige benen zijn mooi en statig. De kiekendief, scheert laag over het riet, de vleugels rank boven op het lichaam, …. de grutto’s en scholeksters gaan wild te keer om hem weg te lokken van hun nest.

6 Valken glijden over het water. Aan boord, een ploeg van jonge en oude zeilers. De ene ploeg doet verdacht meer moeite dan de andere om toch maar een paar centimeter hoogte te winnen, waarop God de ijdeltuiten straft met wat modder onder de kiel. De Valk is een fijne boot, je kunt er heerlijk in wegsluimeren terwijl de rest van de bemanning roert.

Wie bij weinig wind te bruusk overstag gaat, krijgt de kist na de bocht niet meer in beweging… en scherp varen vindt een valk toch maar niks. Een valk is een mooie boot, hij oogt klassiek door zijn gaffel, hij is wat log van constructie maar eens je aanvoelt wat hij kan, kun je er heerlijk mee varen.

De wind liet het dit jaar een beetje afweten. Hij begon enthousiast in de morgen, waarop de hele bende zich zeslagig aankleedde. Zodra de zon hoog genoeg stond, legde de wind zich neer om te genieten van de warmte. Er werd nochtans heel wat gedaan om de Hollandse wind gunstig gezind te stemmen:
Onze club telt goeie koks, de ene grijpt naar de typisch Belgische keuken, de andere zoekt het exotischer. Het was stil aan tafel. Smakkende kindermondjes, jeugdige stoere mannentaal, en al even spitsvondige replieken van meisjes, voldane mannenbuiken en, ter afronding, doe-mijn-glas-nog-eens-vol-buiken en wie kaart er mee?

Voor vuur in de keet zorgden een stuk of 7 Vestaalse maagden. Zij moesten het vuur brandend houden, zo zegt de geschiedschrijving. Dat bemerkten we vooral overdag als de wind het liet afweten: De God van de wind kreeg gezangen van allerlei slag te horen, of eens een schuine mop, of een raadsel …. het echode van de ene boot naar de andere, zelfs de Walkie Talkies kregen rode oren… en de wind die moest er zo van lachen… hij blies uit alle richtingen.

De God van de wijn, Bacchus, keek niet echt naar ons om. Het doel van een zeiltrip is - laten we eerlijk zijn - niet het zeilplezier, wel de gedachte dat er op het einde van het traject een beloning volgt voor de schipper en zijn bemanning. Zo bond de voorzitter elke ochtend een wortel voor de boeg van elke valk. Die wees perfect in de richting van een café, herberg of picknickplaats.

En het moet gezegd, de motivatie was gewekt. De ene kruiste zo snel als mogelijk op, de andere verfijnde de techniek van maststrijken en weer opzetten… Er waren er ook die de bochten afsneden, of in het riet belandden of die midden in het meer botsten op een onderaardse bergtop.

De buitenboordmotoren van de Valken hebben hun werk gehad. Ze knorden en pruttelden, en ze spartelden ook wel eens tegen, net zoals hun baasje van de boerderij.

Toen de zon hoog aan de hemel stond, hielden we halt in IJlst. Een paar frisse, Friese jongens zetten hun eerste stappen in de topsport fierljeppen. Het dorp is het mekka van deze nationale Friese sport: Fier betekent ver en ljeppen is springen. Een mooie bezigheid, springen van de ene kant van de wei, over de beek, naar de andere oever. Om ter verst. En dat is veel gemakkelijker gezegd dan gedaan. Onze mannen bekeken de techniek van het springen. Een paar dames hadden meer oog voor de mooiste jongen die met wat overmoed in het midden bleef steken en toen in het water tuimelde. Ze wilden meteen de ehbo-cursus van de week verdien in de praktijk brengen.

Gelukkig riep de voorzitter de ploeg tot de orde… even later voeren we weer achter de wortel aan richting ... eerstvolgende café.

Dat café kwam niet altijd even snel opdagen. We verlangden zo naar wind, wat golfjes, snelheid, een roer dat trilt van het plezier, een vlaag die helling brengt, opspattend water dat de huid verfrist.

Voor volgend jaar duimen we voor echte wind, planerende Valken, en kippenvel van de kick van de snelheid en het plezier om er weer bij te zijn. Dank aan alle helpende handen en stille medewerkers. Dank ook, aan de niet-stille medewerkers, het zangkoor, de snurkers.

Als u er niet bij was…. dan heeft u inderdaad wat gemist.

Tot volgend jaar.